مىكردند تا سلطنتش مبارك شود و بدين مناسبت پادشاه را مشيحا مىگفتند ، كه يا به معناى خود شاه است و يا به معناى مبارك است . و نيز از كتب بنى اسرائيل استفاده مىشود كه عيسى ع را از اين جهت مشيحا ناميدند كه در بشارت آمدنش خوانده بودند ، او به زودى در بنى اسرائيل ظهور مىكند و او بر ايشان حكم مىراند و منجى ايشان است ، از آن جمله عبارت انجيل لوقا است كه اين معنا از آن به خوبى استفاده مىشود ، در آنجا مىگويد : وقتى فرشته مريم در آمد و گفت : سلام براى تو اى كسى كه سرشار از نعمت ربى ، از نعمت مبارك او ، و تو در ميان زنان ، زنى مبارك هستى ، مريم وقتى فرشته را ديد معطل ماند كه چه بگويد و اين سلام كه او كرد چه معنا دارد ، فرشته گفت : اى مريم مترس كه به نعمتى از ناحيه خدا ظفر يافتى و تو به زودى حامله مىشوى و پسرى ميزايى و نامش را يسوع مىگذارى و اين به زودى مردى عظيم مىشود كه حتى او را پسر خداى على مىخوانند و رب به او كرسى داوود پدرش را خواهد داد و تا ابد بر بيت يعقوب حكمرانى خواهد نمود و ملك او آخر ندارد . « 1 » پس يهوديان از اين بشارت فهميدند كه پيغمبرى كه مژده اش را داده‌اند حكمرانى خواهد كرد و به همين جهت و به اين بهانه بود كه يهوديان از قبول دعوت و نبوت عيسى بن مريم ع تعلل ورزيدند ، چون در عيسى بن مريم سلطنتى نديدند و تا چندى كه آن جناب در بين ايشان بود به سلطنت نرسيد . و باز به خاطر وجود اين عبارت در آن بشارت بود كه بعضى از علماى نصارا و به تبع آنان بعضى از مفسرين اسلام در مقام توجيه بر آمده و گفته‌اند : منظور از ملك و سلطنت عيسى ع ملك معنوى است نه سلطنت ظاهرى و صورى . مؤلف قدس سره : اين توجيه بعيد نيست : از اين جهت در عبارت بشارت ، آن جناب را مسيح يعنى مبارك ناميدند ، كه بطور كلى روغن مالى كردن در اعتقاد بنى اسرائيل براى تبرك انجام مىشده . و مؤيد آن آيه زير است كه مىفرمايد : « قالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّه ، آتانِيَ الْكِتابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا ، وَجَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ » « 2 » . و اما كلمه « عيسى » در اصل « يشوع » بوده كه هم به معناى مخلص تفسير شده و هم به معناى منجى و در بعضى از اخبار به كلمه « يعيش - زنده مىماند » تفسير شده و اين با نامى

--> ( 1 ) انجيل لوقا ، 1 - 34 ( 2 ) گفت : من بنده خدايم ، مرا كتاب داده و پيامبرم كرده و مرا هر جا كه باشم مبارك ساخته . « سوره مريم ، آيه 31 »